Haritanın Sol Kenar Çizgisi: Bir Yolculuk Hikâyesi
Kayseri’nin Sokaklarında Bir Yalnızlık
Dün akşam Kayseri’nin o dar, taş sokaklarında kaybolmuş gibiydim. Üzerimde eski bir mont, cebimde ise birkaç kuruş. Kafamda binlerce soru, kalbimde ise tek bir düşünce: “Haritanın sol kenar çizgisi neyi gösterir?” O kadar çok şey vardı ki kafamda, bir yanda kaybolmuş bir umut, diğer yanda varmaya çalıştığım bir hedef.
Bazen, bir harita gibi hayatta da sınırlar çizilir. Her şeyin bir yeri, bir yolu vardır; ama bir noktada o çizgiler kaybolur. İşte o çizgiler arasında, ben de bir kayıp oldum. O akşam Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, ne düşünmem gerektiğini bilmedim. Çizgilere bakarak ilerlemek istedim, ama haritalar her zaman doğru yolu göstermezdi, değil mi?
İçimdeki o boşlukla, ne yapacağımı bilemeden yürüdüm. Yürürken bir noktada haritaları düşündüm. Haritanın sol kenar çizgisi, dünyayı bir araya getiren bir sınır gibi görünüyordu. Ama o sınırda ne vardı? Gözümde, belki de hiç bilmediğim bir dünya, kaybolmuş bir geçmiş ya da kaybettiğim bir yön vardı. Hangi yöne gitsem, sağ mı sol mu, bunun bir önemi kaldı mı?
Bir Harita, Bir Anı ve Kaybolmuş Bir Yön
Yolda yürürken bir an durdum ve cebimden eski bir harita çıkardım. Burası, kaybolduğum bir sokaktı ama yıllar önce, ne zaman olduğunu hatırlayamadığım bir an, bu haritayı almıştım. O zamanlar her şeyin yolunda olduğunu düşünüyordum; ama şimdi, haritanın sol kenar çizgisinde bir boşluk vardı. Oraya gözlerimi dikip bakarken, neden hâlâ orada olduğumu sorguladım.
O haritanın sol kenarı, bir zamanlar bana kesin bir yön gösteriyordu. Ama zamanla o yön, bulanıklaştı. Hayat, tıpkı harita gibi sürekli değişiyor ve o değişim bazen yönsüz kalmamıza sebep oluyordu. İnsanlar da zamanla kayboluyor, hatıralar da.
Bir noktada, haritanın sol kenar çizgisi sadece bir çizgi gibi görünmeye başladı. Ama o çizgiye takılıp kalmam, geçmişi değiştirme arzusuyla ilgiliydi. Hepimiz geçmişin izinden gitmek istiyoruz bazen. Bir zamanlar olduğumuz kişiyle tekrar tanışma, kaybettiğimiz yönü bulma isteğiyle. İçimde bir şeyler yaralıydı, ama bir yandan da umutla doluydum. O harita, bana nereye gitmem gerektiğini gösteriyordu, ama sadece gösteriyordu. O an, belki de bir haritadan daha fazlası gerekiyordu.
Bir Yön Arayışı ve İçsel Yolculuk
İçimde bir boşluk vardı. Kaybolmuş bir yön, kaybolmuş bir amaç. Yolda yürürken, etrafımdaki tüm sokaklar birbirine benziyordu. Her şey aynıydı, ama bir eksiklik vardı. O eksiklik, haritanın sol kenar çizgisinin kaybolmasından daha derindi. Bu eksiklik, kimliğimin bir parçasıydı.
Kayseri’nin o kalabalık ve yorucu sokaklarında yürürken, bir yanda kaybolmuşken bir yanda da bir şeyleri bulmaya çalışıyordum. Haritanın sol kenar çizgisine, o eksikliğe bakarken bir an, “Ya bu çizgi aslında bir sınır değilse?” diye düşündüm. Belki de çizgi, kaybolmuş bir yönü değil, kaybolmuş bir zamanı gösteriyordu. Zamanla her şey kaybolur, ama kaybolan her şeyin bir anlamı vardır.
O an fark ettim ki, o çizgi bana sadece bir sınır değildi, bana yeni bir başlangıç da sunuyordu. İçimdeki heyecanla, o çizginin ötesine geçmek istedim. Geçtiğimde ne olacağı konusunda hiçbir fikrim yoktu ama belki de bu kayboluş, beni en doğru yola götürecekti.
Bir Sonraki Adım: Haritanın Sol Kenar Çizgisinin Arkasında
Haritanın sol kenar çizgisi, her zaman belirli bir sınır gibi görünmüş olabilir. Ama belki de bu sınır, bana sadece hayatta nereye gitmem gerektiğini değil, nasıl bir insan olmam gerektiğini gösteriyordu. O çizgi, benden çok daha fazlasını anlatıyordu. Kim olduğumuzu, ne istediğimizi, neyi kaybettiğimizi ve belki de kaybettiğimiz o şeyleri bulma yolculuğumuzu anlatıyordu.
Bazen kaybolmuş hissediyorsak, belki de bunun bir anlamı vardır. Kaybolduğumuzu düşündüğümüz o anlar, aslında en doğru yönü bulmamıza yardımcı olabilir. Haritanın sol kenar çizgisi, sadece bir çizgi değil, bir başlangıç noktasıydı. O çizgi, bir zamanlar kaybolduğumuz yönü değil, yeni bir keşfi işaret ediyordu.
Biraz cesaret, biraz umut, biraz da kaybolmuşlukla, haritanın sol kenar çizgisinin ötesine geçtim. Sınırları aşmak, bazen kaybolduğumuzu düşündüğümüz anlarda daha çok yol aldığımızı gösteriyordu.
Ve işte bu yolculuk, beni nihayet bulduğum yerdi.